چه کار باید کرد؟

رمضان مقدمه ای برای درک لذت مناجات

روایت قشنگی دیدم که حیفم اومد با نوشتنش تو اینجا ماندگارش نکنم. این روایت ذیل درس آیت الله مصباح در تفسیر مناجات خمس عشره اومده و بحث از چرایی عدم درک لذت مناجات هست.

چرا از مناجات لذت نمى‏بریم؟

چه چیز موجب مى‏شود که انسان دوست نداشته باشد با خدا مناجات کند؟ خدا خیلى جاها خودش فرموده که اگر کسانى، بعضى از ویژگى‏ها را داشته باشند، من شیرینىِ مناجاتم را از کام آنها بر مى‏دارم، «لَا أُذِیقُهُ حَلَاوَةَ مَحَبَّتِی8»؛ روایتى از پیغمبر اکرم(ص) است که مى‏فرمایند: «قال‏ الله سبحانه إذا علمت أن الغالب على عبدی الاشتغال بی نقلت شهوته فی مسألتی و مناجاتی9»؛ خدا مى‏فرماید که اگر دیدم که بنده‏ام اغلب‏ اوقاتش را صرف من مى‏کند، به فکر من است، یعنى به فکر این است که چه تکلیفى دارد تا انجام بدهد، یا از چه نهى شده است که اجتناب کند - ممکن است لحظات و ساعاتى رفتارهاى نامناسبى هم داشته باشد - تمایلات او را سوق مى‏دهم به طرف گفتگو و مناجات با خودم. به جاى اینکه تمایل به امور پست و حیوانى داشته باشد، اصلا علاقه‏اش به این جهت مى‏شود که با خدا صحبت کند. این لطفى است که خدا به او مى‏کند. اگر کسانى باشند که بیشتر اوقات یا خداى ناکرده همه‏ى اوقاتشان، فکر لذائذ دنیا باشند؛ فکر این هستند که چه غذایى لذیذتر است، چه جایى مناسب‏تر است، چه لباسى زیباتر، چه فیلمى لذتبخش‏تر است، مجالست با چه کسى شیرین‏تر است، چه پست و مقامى مى‏توانند به دست بیاورند، خدا هم اجازه نمى‏دهد که با او مناجات کنند.

امیدوارم حضرت حق من رو شایسته این کنه که بتونم لذت مناجات با حضرتش رو درک کنم.١

١-  بحارالأنوار، ج 90، ص 162

 

+ جواد ; ۱٠:٢٦ ‎ق.ظ ; یکشنبه ۱ شهریور ،۱۳۸۸
    پيام هاي ديگران ()