چه کار باید کرد؟

انتخابات دهم

خوب تا حالا شاهد ۴ مناظره بودیم. به نظرم نتایج اولیه مناظرات به این ترتیب بود:

- مناظره اول: نمایش نسبی برنامه مند بودن رضایی و بی برنامگی کروبی. البته خداییش به نظرم کمی هم مسخره بود. هر برنامه ای که رضایی می گفت کروبی هم میگفت منم همین رو میگم. بگذریم.

- مناظره دوم: مناظره دوم معروف به مناظره بزرگ شد. مناظره ای بین میر حسین و احمدی نژاد. به نظرم این مناظره نقش تعیین کننده ای در آینده انقلاب و نظام داره. که بعدا دلایلش رو مینویسم. اما نتایج این مناظره:

* احمدی نژاد رو هم میشه طوری عصبی کرد که از کوره در بره و منطق از کف بده.

* میر حسین به شدت نگران بود. تا زمانی که احمدی نژاد مدرک رهنورد رو نشون نداده بود میر حسین هنوز صداش میلرزید و بعد از اون انگار سر حال اومد.

* منجر به جابجایی نقش ها شد که بعدا توضیح میدم.

* منجر به افزایش و توسعه ظرفیت نظام شد.( اینم بمونه توضیحش برای بعد)

* احمدی نژاد باز هم ساختار شکنی کرد که به نظرم در نهایت ثمرات خوبی داشته باشه.

* جامعه ما رو متوجه اخلاق کرد. تمام کسانی که قبلا از هاشمی و ... بد گویی میکردن به یک باره متوجه زشتی این کارشدن.

* با وضعی که میر حسین در پاسخگویی داشت نمی دونم چقدر مناسب ریاست جمهوری باشه.

در نهایت میشه گفت برنده و بازنده این مناظره میتونه نظام باشه.

- مناظره سوم: مناظره سوم به نظرم باز هم تاکید بر برتری رضایی داشت بر سایر کاندیدها. واقعا متانت و ادب و نجابت رضایی ستودنی بود. نشون داد که میتونه میر حسینی رو که بی برنامه و متزلزل وارد شده به سختی بندازه اما نجابت کرد و قضیه رو کش نداد.

- مناظره چهارم: این که احمدی نژاد برتر بود که جای شبهه نداره. اما در مجموع میشه گفت:

* کروبی تیر خلاص خورد.

* احمدی نژاد نشون داد سریع میتونه ضعف هاش رو بپوشونه. و این یعنی ظرفیتش در پذیرش خطا و اصلاح اون بالا رفته.

* در کل مفرح ذات بود. ما کهکلی خندیدیم. و البته از نظر بازنگری در گذشته و حال مواضع افراد هم قابل تامل و شاید گریه دار.

اما در مجموع چون داستان بی برنامگی موسوی و کروبی کاملا مشخص بود به نظر من مهمترین مناظره، مناظره احمدی نژاد با رضایی هست.

و این برای من جالبه که شاید این اولین انتخابات باشه که جناح راست هیچ نماینده ای در اون نداره.

+ جواد ; ٩:۳٢ ‎ق.ظ ; یکشنبه ۱٧ خرداد ،۱۳۸۸
    پيام هاي ديگران ()   

انتخابات

هر چند دلم نمی خواد از انتخابات چیزی بنویسم. اما از اونجا که اینجا کاملا شخصی هستش و بازدید کننده خاصی هم نداره می تونم راحت نظر خودم رو برای اینکه در آینده ببینم تصمیماتم درست بود یا غلط یادداشت کنم. به هر حال چند تا مطلب الان تو ذهنم هست.

١- از مواضع انقلابی احمدی نژاد راضی ام.

٢- از اینکه میشنوم بر خلاف میل رهبری و مراجع کار میکنه نگران میشم. به نظرم بزرگترین مانع جلو پای خاتمی عدم هماهنگیش بود که کلی فرصت از دست رفت. یکیش موردی که رهبری پیش خود احمد نژاد اشاره کرد به ایم مضمون که دولت وعده ای محقق نشدنی داده و رهبری خواسته به مردم بگن نمیشه اما رئیس جمهور قبول نکرده. دومیش سازمان حج و زیارت سومیش احتمالا جابجایی منطقی( یقین ندارم)

٣- به نظرم گاهی وفاداری و لجبازی تو این دولت خلط میشه. داستان کردان و مشائی از این دست خطاهاست.

۴- موسوی حرف های نادرست بدی داره میزنه. یکیش جمع کردن گشت ارشاد که فارغ از درستی یا نادرستی، احمدی نژاد هم مخالفش بود اما زورش نرسید. همونطور که احمدی مقدم به میرحسین تذکر داد که تو حوزه اختیاراتش وعده بده. دومیش مسکن مهر بود که گفته من تبدیل به تعاونیش میکنم که دیگه این از عجایب بود چون شیوه عمل مسکن مهر تعاونیه.

۵- به نظرم جو سازی و بدگویی از دولت کار حساب شده ای هستش. مثلا بحث جمع کردن شوراها رو آقای نیلی در مورد این حرف ها رو زده.

28940=http://rajanews.com/detail.asp?id

در مورد سازمان مدیریت هم بحثش هست. یا مثلا گیری که به دولت در مورد واردات میوه میدن در حالی که دولت وارد نمیکنه و مکلفه به قانون چهارم عمل کنه و اونجا عوارض قید شده و ....حتی بحث سهام عدالت هم ....

6- از اینکه فردای انتخابات دوباره آدمایی امثال محمدرضا خاتمی و حجاریان و ... راه بیافتن و ژست پیروز بگیرن جدا می ترسم. همونطور که تو خرداد 76 با اینکه کلی زحمت کشیدم برای خاتمی اما از فرداش ما شدیم شکست خورده و تمام ارزشها...

به هر حال مطمئنم خدا خودش بهترین راه رو جلو پای مردم میگذاره.

+ جواد ; ۱۱:٥۱ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ٢٢ اردیبهشت ،۱۳۸۸
    پيام هاي ديگران ()   

سر در گمی

این روزها سر در گمی عجیبی دارم. تا به حال همچین بلاتکلیفی ای رو تجربه نکرده بودم.

حقیقتش این هست که این سر در گمی در مورد انتخابات آتی ریاست جمهوری هست.

چند چیز هم زمان در ذهنم داره دور می زنه.

١- اگر هاشمی منصب رییس جمهور رو به عرش نشوند، خاتمی اونو پایینش آورد و احمدی نژاد کاملا زمینی اش کرد. خاتمی خاکی بود اما ادبیات و دغدغه هاش مردمی نبود و بیشتر مربوط به طیف خاصی از جامعه بود.

٢- از نظر مردم اون چیزی که مهمه در حال حاضر بیشتر مربوط به اقتصاد هست. اقتصاد ما تو این ٣ سال و اندی وضعیت فاجعه آمیزی داشته. اما مطابق گزارش نهادهای بین المللی کم کم وضعیت داره بهتر میشه. و روندی که مطابق آمار همه دولت ها داشتن که تو دور اول همه چی به هم می ریخته و در دور دوم درست میشده انگار داره تکرار میشه.

٣- از نظر بین المللی حقیقتش من به رفتار احمدی نژاد بیشتر اعتقاد دارم تا خاتمی. چون به نظرم این دنیا، دنیایی نیست که بتونیم با ادبیات خاتمی  حقمون رو بگیریم. تو این دنیا به آدم یک دنده ای مثل احمدی نژاد نیاز هست.

۴- دورو بر خاتمی رو یک عده گرفتن که به نظرم یا آدم های ترسویی هستن یا خائن. این مساله برام خیلی مهمه. من به خاتمی اعتقاد  دارم. اما از مشارکت متنفرم. و به نظرم یک روزی اسناد جاسوسی و خیانت خیلی از این ها رو میشه. همینطور که یکی یکی دارن میرن به سمت آمریکا.

۵- احمدی نژاد آدم یک دنده و مشورت ناپذیری نشون میده و به خصوص تو مساله ای مثل کردان هیچ جور نمیشه رفتارهاش و منطقش رو توجیه کرد.

۶- احمدی نژاد از مدیرای تحول خواهی هست که هیچوقت نتونستم درکشون کنم. بعضی از مدیرا فقط دنبال متحول کردن. اما این تحول هیچ سمت و جهتی نداره و اغلب خراب کننده است. من همیشه مخالف تحول توسط آدم هایی هستم که هنوز هیچ تسلطی به حوزه کاریشون پیدا نکردن.

٧- در عوض خاتمی اونقدر پایبند مشورت و نظر خواهی هست که همین مانع میشه حتی یک قدم بداره.

٨- ظاهرا تو کشور ما بهترین کار اینه که دولت بشینه و کاری نکنه. کاری که تو دوره خاتمی شد و اقتصاد داشت به یک آرامشی میرسید. به همین دلیل، هر چند شاید مسخره باشه اما من موافق بیشتر شدن تعطیلات دولتی هستم.

٩- من عاشق میرحسینم. اما می بینم که اون رو هم دارن یک عده آدم .... دوره میکنن.

از طرف دیگه اگه میرحسین دور بعد کاندید میشد حتما رای میدادم اما الان فکر نکنم.

١٠- راجع به کروبی سعی میکنم اصلا فکر نکنم. نمی دونم هم چرا. به نظرم ما تو کشور تنها دو تیم اقتصادی داریم. یکی مربوط به اصلاح طلب ها . که اگه هاشمی یا کروبی یا خاتمی بیان همین ها دست اندرکار میشن که قبلا هم بودن. یکی دیگه مربوط به میرحسین که نمی دونم ایده هاشون الان کارامد هست یا نه.  فرشاد مومنی رو دوست دارم اما نمی دونم ازش کاری بر میاد یا نه.

١١- از دو طیفی شدن مملکت نگرانم. یا چپ یا راست به نظرو نتیجه خوبی نداره. البته اینم می دونم اگه گروه سومی هم بیاد میشه مثل احمدی نژاد که تیمی برای کار نداشت و اعضا دو گروه پیشنهاد های همکاریش رو رد کردن و در نتیجه کشور زیان دید.

١٢- اما همه این ها یک طرف من دینم رو دوست دارم. دورو بر خاتمی و کروبی یک عده مشکوک جا گرفتن که هر روز یکی از ایده هاشون رو میشه. یک روز سروش تنها تفاوت ما رو با انبیا منحصر در دریافت وحیی می کنه که در نهایت معلوم میشه برای همه هم تجربه پذیره، بعد از حقیقت های متکثر برامون میگه و علی و غیر علی رو تو یک جایگاه مینشونه(سخنرانی دانشکده فنی)، روز دیگه وحی زمانی و مکانی و میشه، بعد همون وحی میشه شخصی روز دیگه ای دین کاملا میشه شخصی و تقلید میشه کار میمون ( البته تنها تقلید از روحانیون و نه از به اسطلاح روشنفکران دینی) ، قرآن میشه تلقی شخصی پیامبر و... دین میشه افیون توده ها و دولت ها، عصمت میشه بی معنی و امام زمان هم که ..... زیارت عاشورا و جامعه کبیره هم مرامنامه شیعه غالی. امام هم که به موزه فرستاده میشه.

من حاضرم هیچ چی نداشته باشم و گشنگی بکشم اما این حرف ها رو هم حداقل در سطح دولتی ها نشنوم.

جدا باید چکار کنم؟

+ جواد ; ٩:٠٦ ‎ق.ظ ; چهارشنبه ٧ اسفند ،۱۳۸٧
    پيام هاي ديگران ()